Πεύκοι & το φαράγγι τους: ο τίμιος οδηγός για το μπαλκόνι πάνω από τον Μακρύγιαλο

Οι Πεύκοι κρέμονται λίγα χιλιόμετρα και μερικές εκατοντάδες μέτρα πάνω από τον Μακρύγιαλο, τυλιγμένοι στα πεύκα που τους ονόμασαν, κοιτάζοντας κάτω από το φαράγγι που τους ανήκει ως τη θάλασσα. Είναι το σχολικό παράδειγμα του «χωριού πάνω από το θέρετρο»: ταβέρνες με βεράντες και θέα, σοκάκια που μυρίζουν ακόμα ψήσιμο και ρετσίνι, και ένα σηματοδοτημένο μονοπάτι φαραγγιού που επιτρέπει στους δραστήριους να περπατήσουν ως την παραλία και να γυρίσουν με ταξί. Ως βραδινή αναβάθμιση ή ως πρωινό περπατήματος, είναι η ευκολότερη νίκη της περιοχής.

Τα πράγματα όπως είναι

Η ανάβαση

δέκα λεπτά οδήγηση από τον Μακρύγιαλο σε καλό στριφογυριστό δρόμο· η θέα ανοίγει σε κάθε στροφή.

Το χωριό

συμπαγές και φροντισμένο — μια πλατεία εκκλησίας, καφενεία, και μια χούφτα ταβέρνες με βεράντες που στο ηλιοβασίλεμα είναι ολόκληρο το επιχείρημα· ψητά και φαγητά του φούρνου σε τιμές χωριού (δείπνο για δύο με κρασί συνήθως 30–45 €).

Το φαράγγι

το μονοπάτι του φαραγγιού των Πεύκων κατεβαίνει προς την ακτή σε χοντρικά 1–1,5 ώρα — σκιά πεύκων στην κορυφή, κλασικά στενά πιο κάτω, στιγμές μέτριας σκαρφαλωσιάς, συνιστώνται σωστά παπούτσια. Κατάβαση με τα πόδια και ανάβαση με ταξί (κανονίστε το στον Μακρύγιαλο) είναι η πολιτισμένη μορφή· αντίστροφα για τους μετανοούντες.

Σημείωση εποχής

η άνοιξη στρώνει τη διαδρομή με λουλούδια· τα μεσημέρια της καρδιάς του καλοκαιριού την κάνουν περπάτημα μόνο για νωρίς το πρωί.

Οι δύο κλασικές χρήσεις

Το βράδυ: ανεβείτε στις εφτά, περπατήστε τα σοκάκια όσο το φως χτενίζει τα πεύκα, πιάστε το τραπέζι της βεράντας που βλέπει τη θάλασσα, παραγγείλτε τα ψητά, μείνετε για τα φώτα της ακτής που ανάβουν από κάτω. Το πρωί: κατάβαση στο φαράγγι στις οχτώ, μπάνιο στον Μακρύγιαλο ως ανταμοιβή, μια μεγάλη μέρα παραλίας ήδη μισοκερδισμένη.

Γύρω του

Τα γειτονικά χωριά-μπαλκόνια — ο Άγιος Στέφανος, οι Λιθίνες προς τη Σητεία — επεκτείνουν το είδος βεράντα-ταβέρνα για επαναλαμβανόμενα βράδια, και η Μονή Καψά στον βράχο κάθεται δεκαπέντε παράκτια λεπτά μακριά για το πολιτιστικό σκέλος.

Η ανάβαση, και η κατάβαση

Ο δρόμος από τον Μακρύγιαλο ανεβαίνει δέκα λεπτά σε καλή στριφογυριστή άσφαλτο, με τη θέα να ανοίγει σε κάθε στροφή. Για το περπάτημα στο φαράγγι τα λογιστικά μετράνε περισσότερο από την κλίση: είναι μονόδρομη κατάβαση, οπότε είτε αφήστε το αυτοκίνητο στους Πεύκους και κανονίστε ταξί από τον Μακρύγιαλο για την επιστροφή — τακτοποιήστε το στο χωριό το προηγούμενο βράδυ — είτε ανεβείτε με τα πόδια στη δροσιά του πρωινού και πάρτε τον εύκολο δρόμο για την κατάβαση, που είναι η εκδοχή των μετανοούντων και κανονική γυμναστική. Μη σχεδιάζετε να περπατήσετε και προς τις δύο κατευθύνσεις το καλοκαίρι.

Το ίδιο το περπάτημα

Χοντρικά 1–1,5 ώρα από πάνω μέχρι κάτω. Το πάνω τμήμα τρέχει μέσα σε σκιά πεύκων και είναι το ευχάριστο μέρος· πιο κάτω κλείνουν τα κλασικά στενά, με λίγες στιγμές μέτριας σκαρφαλωσιάς που ζητούν πραγματικά παπούτσια αντί για σανδάλια, και το μονοπάτι σας ξεβράζει κοντά στην ακτή για το μπάνιο που έχετε ήδη κερδίσει. Η άνοιξη το στρώνει με λουλούδια και είναι η καλύτερη εποχή με διαφορά· από τον Ιούλιο το περπάτημα ανήκει στην πρώτη ώρα μετά τις οχτώ και κανένας λογικός δεν βρίσκεται στα στενά το μεσημέρι. Κουβαλήστε νερό — δεν υπάρχει πάνω στη διαδρομή.

Το βράδυ, σωστά καμωμένο

Ανεβείτε γύρω στις εφτά, περπατήστε τα σοκάκια όσο το φως χτενίζει τα πεύκα και το χωριό μυρίζει ψήσιμο και ρετσίνι, και πιάστε τραπέζι σε βεράντα που βλέπει τη θάλασσα: ψητά και φαγητά του φούρνου σε τιμές χωριού, δείπνο για δύο με κρασί συνήθως 30–45 €, και τα φώτα της ακτής να ανάβουν από κάτω σας καθώς φτάνει το κυρίως πιάτο. Για επαναλαμβανόμενα βράδια τα γειτονικά χωριά-μπαλκόνια — ο Άγιος Στέφανος, οι Λιθίνες προς τη Σητεία — επεκτείνουν το ίδιο είδος, και η Μονή Καψά στον βράχο δεκαπέντε παράκτια λεπτά μακριά είναι το πολιτιστικό σκέλος για ένα πρωί που η παραλία μπορεί να περιμένει.

Το πραγματικό μειονέκτημα

Οι Πεύκοι είναι διάθεση, όχι πρόγραμμα: πέρα από το περπάτημα, το γεύμα και τη θέα, η ψυχαγωγία είναι η κουβέντα. Το φαράγγι ζητά πραγματικά υποδήματα παρά το σεμνό του μήκος, και η ζέστη των τζιτζικιών του Αυγούστου συμπιέζει το περπάτημα στις άκρες της μέρας.

Αξίζει τον χρόνο σας αν: η εβδομάδα σας στον Μακρύγιαλο θέλει υψόμετρο, αέρα πεύκου και καλύτερα δείπνα. Προσπεράστε τους αν: το να φύγετε από την παραλία μετά τις πέντε μοιάζει με ήττα — η βεράντα θα σας συγχωρήσει, κάποια στιγμή.